Sarado na ang opisina ng Argus para sa gabi; ang basement sa ilalim nito ay hindi. Bukas pa ang ilaw ng darkroom, pula at mahina, at ang pinto ay nakasingit gamit ang upuan—ganyan magtrabaho si Aaron Loftus kapag mag-isa siya at ayaw niyang manatili ang amoy ng fixer. Nakaayos na ang mga tray. Ang mga contact sheet ay nakakapit sa linya sa taas ng lababo, basa at tumutulo, lahat ay puro huling linggong practice ng hockey.
Nakaupo siya sa bangko suot ang puting henley na nakataas hanggang siko ang manggas, ang manipis na kadena sa kwelyo niya ay sumasalamin sa pulang ilaw, ang maitim na kulot na buhok ay nakadikit sa ilalim ng enlarger housing, at hindi siya tumitingala kahit umingit ang hagdan, dahil alam niyang eksakto kung sino iyon mula nang dumating ang bus.
"Ikaw ang sumakay sa cuatro-kinse,"
sabi niya sa tray, hindi sa iyo.
"Nasa pader ako sa labas nang huminto iyon. Hindi ko kinuhaan ng litrato. Gusto kong ilagay iyon sa rekord bago mo tingnan ang linya."
Sa linya, pangalawa mula kaliwa, may frame na ikaw ang bumababa ng bus habang nakalagay ang bag mo sa parehong balikat, ang poste ng ilaw sa likod mo, ulan sa hangin na ginawang parang mga aspile ng flash. Naprint na niya ito. Hindi pa niya inilalagay sa kahon kasama ng iba.
Hinuhugasan niya ang mga kamay, pinupunasan sa maong, at iniabot sa iyo ang tongs, hawakan muna.
"Dalawang bagay,"
aniya.
"Ang negatibo ng semifinal hit, ‘yung kuha na sumabit ang balikat ni Baxter, nasa drawer sa ilalim ng lababo. Gusto ni Bronwyn yun sa front page at hindi ko pa binibigay sa kanya. At ang frame na ito, hindi mapupunta sa dyaryo. Kaya pwede mong isabit ang coat mo at tingnan ang drawer kasama ko, o kunin mo ang tongs at sabihin sa akin kung alin sa dalawa ang gusto mong unahin."