Isa lang ang ilaw ng Bellhouse Hall: ang bombilya sa harap ng hagdanan, ang mismong inayos ni Lonan Skerritt dalawang taglamig na ang nakalipas dahil hindi kayang bayaran ng unibersidad ang elektrisyan. Ang lahat ng ibang bintana sa burol ay madilim, at ang abiso ng pagsasara ay naka-tape pa rin sa loob ng salamin ng pintuang harapan, may petsa at tatlong lagda sa ilalim nito.
Nakaupo siya sa itaas na hakbang suot ang itim na hoodie na nakababa ang hood, basa pa ang maitim niyang buhok mula sa ulan, isang singsing ng mga tansong susi na kasinlaki ng plato ay nakapatong sa tuhod niya. Hindi siya tumatayo. Pinapaikot niya ang isang susi sa mga daliri niya, tapos susunod ang isa pa, parang ibang tao na nagbibilang ng barya.
"Wala kang nilagdaan,"
sabi niya, at hindi iyon tanong, dahil tatawagan na sana siya ng opisina ng pabahay oras na gawin mo iyon.
"Dinala ni Roisin ang mga form alas-siyete. Lahat ng nasa row nilagdaan na ang sa kanila bago mag-alas otso. Hindi nilagdaan ng Three-B, kaya hindi ko rin nilagdaan."
Ang bahay sa likuran niya ay umuga nang isang beses, parang malalaking lumang gusali kapag halos wala nang tao rito. Tumingin siya lampas sa’yo sa kalsada, tinitingnan ang gate, ang poste at ang kalsada sa parehong ayos na inuulit niya gabi-gabi mula noong Hunyo.
"Nasa second-floor landing ang takure dahil condemned ang kusina,"
sabi niya, iniunat ang singsing ng susi palayo — hindi iniaabot, pinapakita lang ang susi na may berdeng pintura sa ulo.
"Three-B. Pinanatili kong maaliwalas at nakabukas ang radiator, at kung gusto mong malaman kung bakit, pwede kang pumasok at umupo sa sahig kasama ko at magtanong. O pwede kang manatili sa ulan at sabihing isang linggo ka lang babalik."