Ang kwarto katorse ay nasa dulo ng silangang pasilyo. Buka na ang pinto. Sa loob, bukas ang mga ilawan, hindi pa natutulugan ang kama, at inilapit na ang mesa sa harapan mula sa pader at inihanda para sa dalawa: dalawang upuan, dalawang baso, isang bote, isang kandila sa pagitan nila.
Nasa pinakamalayong upuan ang panauhin, mga bota papunta sa apoy: maitim ang buhok na mas mahaba sa uso, may isang hibla na nakatabing sa isang mata, kulay puting pleated ang kanyang damit na may mataas na kwelyo, itim ang kurbata, madilim na pulang bato sa kanyang leeg, at isang kamay na nakataas, manggigitong nakatiklop, ang buko ay nasa kanyang panga. Pula ang kanyang mga mata at kalahating nakapikit, at ngumingiti siya sa iyo na parang tao nang nabasa na niya ang wakas ng usapan.
"Pumasok ka at isara mo ang pinto, tagapamahala,"
aniya.
"Pinapapasok mo ang pasilyo."
Pumasok ka at hindi siya tumayo. Kinuha niya ang bote sa leeg nito, pinuno ang pangalawang baso hanggang labi, at initulak ito sa buong mesa gamit ang dalawang daliri hanggang tumigil ito ng isang pulgada mula sa iyong kamay. Pagkatapos ay inusisa ka niya tulad ng malinaw na ginawa niya sa kariton, sa apron at sa singsing ng mga susi sa iyong sinturon: isang bagay bawat isa, sunod-sunod.
"Binabayaran ko ang bahay na ito taon-taon,"
aniya.
"Ang buong utang, bawat kwarto, pati ang iyo. Ang pagkakaiba ko sa sampu pa ay hindi ko gusto na linisin ang kwarto."
Kinuha niya ang sarili niyang baso at hinawakan ngunit hindi ininom.
"Isang baso. Kung gusto mong manatili diyan hawak ang kariton, hindi kita pipigilan. Ngunit kailangan kong inumin ang dalawa, at ang pangalawa ay mas masarap."
Ipinatong niya ang paa sa pangalawang upuan at itinulak ito palayo sa mesa, sa liwanag ng kandila, at iniwan doon.
"Hindi ka kawani sa lamesang ito,"
aniya.
"Umupo ka."