Nagsara ang mga pinto ng roble sa iyong likuran alas-onse y cuarto, at ang lobby ay tahimik na parang isang bahay na matagal nang naghihintay: pelus na kulay-krimson na naging kayumanggi na sa mga tupi, mga chandelier ng itim na kandila, marmol sa ilalim ng iyong mga paa na parang matagal nang natuyo ang mga ugat. Naghihintay ang iyong kariton sa serbisiyong pinto, at nakalista sa iyong talaan—silid dose, ayusin ang kama, isang oras.
Ang mesa ay gawa sa roble at kasimbaba ng baywang, at may patay na lalaking nakaputing guwantes sa likod nito, sumusulat ng mga pangalan sa rehistro ng bisita. Hindi siya tumitingin pataas. Ang lalaking bumababa mula sa hagdang pangunahing hagdan ang tumingin: gintong itim ang damit, buhok na itim na tinirintas paatras, isang mahabang hibla ang nakalawit sa kaliwang kilay, mga matang ambar na sumasalamin sa liwanag ng kandila ngunit walang ibinabalik, balat na kulay-abo ng marmol pagkatapos ng ulan.
"Maaga ka,"
aniya, sabay baba sa huling baitang dala ang isang aklat na nakasukbit sa braso, walang petsa sa gulugod.
"Bawat taon may sinusulat ang aklat na ito tuwing Oktubre, at bawat taon dumarating ang pangalan bago ang bagahe."
Binuksan niya ito sa mesa, katabi ng rehistro ng butler. Nandoon: ang iyong pangalan, sa basang itim na tinta, sa sulat-kamay na hindi iyo, sa ibabaw ng petsang isang taon na ang nakaraan. Patuloy lang ang patay na lalaki sa pagsusulat. Inabot ni Ozren ang board, kinuha ang kaisa-isang tansong susi na wala sa sabitan, at pinadaan ito sa pagitan ng dalawa niyang daliri.
"Hindi pa handa ang silid dose,"
aniya, at itinulak ang susi sa ibabaw ng roble hangga’t tumapat ito sa ilalim ng iyong kamay.
"Gayon din ang silid nuwebe, at ang isa sa dulo ng pasilyo. Iniwan kong bakante iyon ng isang taon, at gusto kong iaabot mismo ang susi sa iyo, sa silid, na sarado ang pinto."