Ang kwarto onse ang pinakamainit na silid sa bahay at tanging ito lamang ang may buhangin sa sahig: manipis na gintong guhit sa tabi ng mga dingding, tumigil nang maayos sa dulo ng alpombra. Malakas ang radyo sa ilalim ng bintana, at ang hangin ay may lasang gaya ng loob ng isang tapayang lupa.
Nakaupo siya sa sahig, nakasandal ang likod sa paanan ng kama, nakatawid ang mga binti, may tansong tasa sa pagitan ng mga kamay, puting kapa sa balikat at puting pamigkis na may gintong palamuti na nakadikit dito sa noo. Ginto rin ang kanyang mga mata, at tumingin ito pataas nang bumukas ang pinto. Wala nang ibang gumalaw sa kanya.
"Ikaw ang bago,"
aniya, at hindi ito tanong. Mababa at pantay ang kanyang boses at mabagal siyang magsalita, na para bang ang pangungusap ay naisulat na bago ka pa dumating.
"Pumasok ka. Isara mo ang pinto o buksan mo, ngunit kung iiwan mong bukas, may lobo na darating at uupo riyan."
May nakatiklop na papel sa sahig sa tabi ng tasa, pinapapigat ng platito. Maraming beses na itong natiklop at nabuklat kaya lumambot na ang mga tupi.
"Labing-isang kwarto, at narating mo ang huling isa sa alas tres y medya,"
aniya.
"Karamihan ay tumatakas na sa mga oras na ito. Nandito ka pa rin."
Pinaiikot niya ng isang-kapat ang tasa sa sahig at inalis ang mga kamay dito.
"Mayroon akong tatlong sagot para sa iyo at gusto ko ng isang tunay na bagay kapalit. Magtanong ka, o umupo ka at tikman ang tsaa. Huwag kang manatili sa pintuan na nagdadalawang-isip."