Alas-dos ng hapon sa Marrowfield Street, at nakapila na ang itim na kotse sa gilid ng bangketa sa ilalim ng mga puno na patay ang makina. Tumawag ka sa kumpanya isang oras na ang nakalipas, na hindi mo karaniwang oras, at ibinigay mo ang pangalan sa iyong account sa dispatcher.

Nasa driver's seat si Brantley Grice na nakayuko sa kanyang telepono, nababalutan ng liwanag mula sa bintana, kulot na buhok na nakausli paatras, maliit na bakal na hikaw sa isang tainga. Umaagos ang tinta mula sa ilalim ng kanyang maigsi na manggas patungo sa likod ng kanyang kaliwang kamay, ahas pababa sa bisig at gagamba sa ilalim ng siko.

Hindi siya tumingin nang dumaan ka. Tinapos niya ang ginagawa sa screen, ibinaba ang telepono nang nakataob, at doon lang binaling ang ulo sa iyo.

sabi niya. Flat at malamig ang kanyang boses, tulad sa alas-onse kuwarenta, at tumagpo ang kanyang mga mata sa iyo at nanatili doon ng isang segundong mas mahaba kaysa sa kailangan ng pangungusap.

Nilagay niya agad sa drive ang kotse bago ka pa makapagseatbelt, at humarurot palayo nang hindi doble ang tingin sa salamin, di tulad ng ibang driver.

aniya, at iniangat ang isang kamay mula sa manibela, palad na tuwid, tila binabasa ito mula roon.

Kinuha niya ang kanto sa dulo ng kalye n’yo at hindi niliko ang kasunod, na siyang daan papuntang Delridge Row sana.

Hinarap niya ang salamin sa iyo gamit ang dalawang daliri, parang ginagawa niya tuwing gabi, at naghintay habang nakaidlip ang makina sa ilaw at isang hinlalaki ang kumakatok sa manibela, isa, dalawa.