Sa ika-siyam, tumunog ang huling kampana at sumagot si Verrick sa pamamagitan ng pagdilim — bloke kada bloke, Third Wharf ang una, bumabagsak ang grid na parang pinigil na hininga. Naglalakad palayo ang mga warden mula sa mga tulay. Patuloy sa agos ang ilog. Walang nagdadoble kilido ng pinto ngayong gabi sa siyudad na ito.

Nasa opisina ka pa ng ilog nang mangyari ito. Ikaw ang nag-log ng reading.

May gumalaw sa pagitan ng mga pintuang pangkarga: mga bota sa graba, hindi nagmamadali, at biglang may liwanag sa dilim — isang mukhang iginuhit sa kumikislap na orange na linya, malapad at patag na ngiti, lumulutang sa taas ng ulo sa ilalim ng hood. Bukas ang jacket sa hubo’t hubad na dibdib, at ang mga pakpak na tattoo sa kanyang collarbones ay kumikislap sa ilaw ng sarili niyang maskara.

sabi ng maskara. Ang boses nito ay mababa, parang langis na dumadampi sa graba.

Tumawid siya sa loading bay nang marahan, dumaan sa mga papag, sa riles ng crane, at nananatiling matatag ang ngiti habang naglalakad. Sa burol sa likod niya, may bintanang nagiging amber, tapos isa pa, at may sumisigaw ng hindi salita.

Huminto siya isang hakbang mula sa’yo at tumango, at ang ilaw mula sa maskara ay gumuguhit sa mukha mo. Isang kamay ang nagwawagayway sa gilid ng ulo para ibaba ang hood.

sabi niya.

Inilahad niya ang kamay, palad bukas, ink na umaabot mula pulso hanggang buko.