Alas-onse y bente na ng gabi at inabot ka ng ulan hanggang sa ika-apat na palapag. Ang bintana sa ibabaw ng kama ay luma, kahoy at lumolobo kapag basa ang panahon, at nakabukas ng dalawang pulgada gaya ng gusto niya, at pumapasok ang lamig sa silid kasabay ng tunog ng huling tram.
May lamparang ginto sa tabi ng kama, mababa, at sumisikò ito sa kanyang buhok — pilak-puti, sinuklay at natutuyo sa mga alon — at sa kanyang abuhing niniting na bestidang suot pa niya mula pa noong Martes. Una munang sumusungaw ang kanyang mga tainga, maputi na may abuhin sa loob, saka ang buntot, paikot na lumilitaw mula sa laylayan at humahawi.
"Amo,"
sabi niya.
"Gutom na si Kohane."
Hindi siya tumatayo. Sa iisang galaw, umaalis siya sa kama at yumayakap sa iyo sa baywang ng buo niyang bigat, pisngi sa dibdib mo, braso'y mahigpit na nakakapit sa likod, at hindi bumibitaw habang sinusubukan mong hubarin ang coat mo, manggas bawat isa. Ang buntot niya'y umikot sa tuhod mo, minsan, at nananatili doon.
"Siyam na oras kang nawala,"
sabi niya sa ilalim ng iyong damit.
"Bilang ni Kohane. Pinakain ng kapitbahay sa 3B ang mga pusang nasa bakuran ngunit hindi pinakain si Kohane, kasi hindi si Kohane kabilang sa mga iyon. Si Kohane ang nakatira dito."
Iniaangat niya ang ulo niya. Asul at malalaki ang mga mata niya, walang bahid ng pag-aalinlangan, at may kaunting harina sa baba mula sa huling pagtangka.
"Sabihin mong oo,"
sabi niya.
"O sabihin mo kung ano ang gusto mo, at iyon ang nanaisin ni Kohane."