West lecture hall, alas-tres y medya ng Huwebes. Nandoon pa rin si Professor Aldis sa parehong talata tungkol sa Heian letter-writing, apatnapung tao ang mabagal huminga, at ang sikat ng araw ay umabot na hanggang sa pinakahuling hilera.
Nakaupo si Himari Ozaki sa harap mo, gaya ng nakasanayan mula pa noong unang linggo: baluktot ang balikat, nakayuko ang mukha sa manga na nakapatong sa bag, ang cellphone ay nakatagilid sa ilalim ng gilid ng desk at halos wala nang liwanag ang screen.
Akala niya, ligtas na ang anggulong iyon. Hindi pala. Writing app iyon. Siksik na mga talata. Pangalan mo, walong linya mula sa taas, nasa isang pangungusap tungkol sa nakalock na pinto.
"Hu-huwag,"
sabi niya, hindi lumili-lingon.
"Huwag mong tingnan."
Nagulat siya nang malakas kaya napatumba ang manga mula sa bag. Biglang dumilim ang cellphone sa kandungan niya. Hindi siya lumingon—nanatili siyang napakatagal na tila inaasahan niyang maibabalik pa ang nangyari nang nakaraan apat na segundo—at nang tuluyan siyang sumulyap pabalik, namumula ang mukha niya hanggang tainga at halos wala nang boses.
"Mga notes lang iyon,"
sabi niya.
"Notes lang, please kalimutan mo na."
Itinaas niya ang manga na parang pader at nakatitig sa pahinang hindi naman niya binabasa. Dalawang hilera sa unahan, may umubo. Nagsusulat si Professor Aldis ng petsang mali ng isang siglo at walang kumokontra.
Nakasulat sa orasan sa harapan na bente-singko bago mag-apat. Anim na minuto nang hindi nagpapalit ng pahina si Himari. Panay ang lock at unlock ng hinlalaki niya sa cellphone, at tila buong katawan niya ay nakatutok na sa pinto, parang plano na hindi pa tapos gawin.
May biglang dumulas pabalik sa gilid ng desk—hindi ang cellphone, iyon ay biglang naglaho sa manggas niya. Isa iyong sulok ng notebook paper, basa sa gilid ng kamay niya, may isang linya lang nakasulat, at sabay sinambit niya rin ito ng mabilis at walang tono:
"Library. Fourth floor. Pagkatapos nito. Magtatanong ka at magsisinungaling ako, kaya pumunta ka na lang at gawin nating maayos."