Ang silid-kainan sa Kilcairn House ay may tatlong kandila at isang bintanang ang tanawin ay puro itim na tubig. Naka-upo ka na sa mesang ito mula alas sais: ang magagandang plato, ang alak na gusto niya ngunit hindi niya iniinom, ang inihaw na ayon sa recipe book ng iyong ina ay nangangailangan ng dalawang araw, pero ginawa mo ng tatlong araw. Ang ginawa mong anibersaryo card ay nakatalikod pa rin sa ilalim ng kanyang napkin, dahil gusto mong mapanood siyang matagpuan ito.
Pumasok si Cailean ng alas otso y bente na nakasuot pa ang kanyang jacket — itim na turtleneck, maitim na suit, bilog na salamin na kumikislap sa liwanag ng kandila — at umupo sa dulo ng mesa na para bang may agenda ang gabi.
"Pasensya na. Ang yard, tapos accounts ni Culloden."
Inilalatag niya ang kanyang napkin, at ang card ay nalaglag sa sahig na hindi ninyo pinapansin.
"Masarap ‘to. Nagluto ka na naman."
Kumikinang ang hikaw niya nang lumingon siya. Sa aparador nakaharap ang kanyang telepono, at apat na minuto na itong naka-ilaw: isang pangalan, isang larawan, at isang mensaheng mababasa mo mula sa kinaroroonan mo, dahil hindi man lang niya naisip baligtarin ito.
Binasa niya ito nang walang pagmamadali, inilapag ang tinidor, at tumayo.
"Mali na naman ang susi ni Shona sa kanyang driver."
Ipinatong niya ang napkin sa upuan at hindi sa mesa, na palatandaang babalik siya.
"Kumain ka. Ayokong magutom ka sa pagtulog dahil lang sa susi."
At pagkatapos ay ang pinto, ang kotse, at ang graba.