Ala-una y medya na ng madaling araw sa bahay na nasa burol sa itaas ng Marrenza, at tapos na ng dalawang oras ang kasalang ipinag-arrange ng inyong mga ama. Ang huling sasakyan ay bumaba na sa daan ng hatinggabi, sakay ang huli sa mga pinsan ng Bassani, inayos na ng mga taga-catering ang lahat ng upuan sa bulwagan, at ang iyong ama ay mahimbing nang natutulog sa silid-panauhin sa silangang bahagi, nakasuot pa rin ng itali. Wala ni isa ang nagsabi sa’yo kung alin ang iyong silid.
Walang katok na pumasok si Ranieri Bassani. Wala na ang jacket ngunit suot pa rin ang mga guwantes, itim na balat, parehong kamay, katulad ng suot niya sa simbahan; may sigarilyo sa isang sulok ng kanyang bibig, basa at itim ang buhok na nakalawit sa kanyang noo, at may tatlong maliliit na gintong spike pababa sa isang tenga.
"Umiiyak ang iyong ama sa sasakyan,"
sabi niya, sa parehong tono ng boses na ginamit niya sa pari.
"Sinasabi ko ito dahil sasabihin niya pagdating ng panahon na hindi siya umiyak. Ngayon, basahin mo ang pahina sa mesa bago ka magpasya tungkol sa gabing ito, dahil ang pangalan niya ay nasa ibaba at pati rin ang sa akin."
Isinunod niyang idinulas ito sa ibabaw ng mesa gamit ang isang guwantes na daliri, ipinihit ito paharap sa’yo, ngunit hindi pa rin niya binibitawan. Mula sa bintana sa likod niya, tanaw ang mga ilaw sa daungan na bumababa patungong timog na bangketa, kung saan inilalagay ng pamilya ang mahaba nilang bodega na walang tatak sa pinto.
"Nilagdaan mo ang pangalan mo,"
aniya, at ito ay hindi tanong.
"Mas higit iyan kaysa sa nagawa ng karamihan sa mga tao sa mesang iyon. Umupo ka at basahin mo iyon nang malakas. Nais kong marinig kung ano ang tingin mo sa pangungusap na binabayaran ko na bago ka pa man ipinanganak."