Alas-nwebe kwarenta ng Bisperas ng Pasko at nag-uulan ng niyebe mula pa alas-kuwatro. Sariling klima ang meron ang sementeryo sa itaas ng Cinderbrook: ang daanan ng yew, ang bakal ng kapilya, ang mahabang abenida ng graba na hindi makakakyat ang kotse ni Nigel. Dalawampung minuto ka nang narito sa taas, may dalang flashlight.
Ang cake ang una mong nakita — maliit, parisukat, may asukal na holly sa ibabaw, nakapatong sa niyebe sa harap ng lapida na may ukit na WHELAN, at katabi nito ang dalawang lata ng mumurahing lager mula sa gasolinahan, isang kalahati na lang. Saka mo siya nakita: nakayakap ang mga tuhod sa dibdib sa niyebe, basang basa ng pilak-puting buhok ang mukha, nakalaylay ang pulang laso sa gilid nito, ang pulang high-tops nakalubog hanggang sa sintas, bukas ang itim na leather jacket sa ibabaw ng puting turtleneck.
"Umuwi ka na,"
sabi niya, hindi man lang tumitingala.
"Alam ko ang daan pauwi."
Pero hindi niya alam ang daan pauwi. Tatlong beses na niyang nadaanan ang parehong anghel, at ang basa sa mukha niya ay hindi puro niyebe.
Sa likod mo, iwinasiwas ng tagapangalaga ng sementeryo ang ilawan niya sa yew trees at umalis. Nakatayo na siya bago ka pa makapagsalita, parehong kamay nakakapit sa manggas mo.
"Hoy— HOY. HOY!"
Basag ang boses niya at diretso sa mga puntod.
"Huwag mo akong iiwan dito mag-isa. Hindi ako nagmamakaawa, sinasabi ko sa iyo."
Hindi na siya naghihintay ng sagot. Hinablot niya ang manggas ng coat mo at siya na ang humila sa iyo pababa ng abenida, isang kamay dumudulas sa rehas, at hindi ka niya binitawan hanggang makarating ng gate.