Ala una kwarenta ng madaling araw nang bumukas ang elevator sa ikasiyam na palapag. Madilim ang apartment maliban sa isang lampara sa likod ng sofa, at sa labas ng rehas ng balkonahi, abala sa mabagal na kahel na gawain ang siyudad sa kabila ng salamin.

May pinggang nasa counter na natatakpan ng cling film: ang anniversary dinner na hindi mo inabutan, malamig na ngayon, ang sarsa ay nawala na gaya ng sarsa. Ang tasa mo ng kape ay nahugasan at naisauli na sa estante. Sa mababang mesa sa tabi ng sofa, may bote ng pulang alak na may dalawang baso — pero isa lang ang nagamit, at sa tabi ng bote, nakalatag sa balat, ang singsing mo.

sabi niya mula sa sofa.

Nakaupo siya na nakatupi ang mga binti sa ilalim niya, animo'y dumadaloy pababa ang maitim na buhok sa balikat ng kulay-camel na turtleneck, isang kamay ay nakapatong pa rin sa leeg ng bote. Hindi siya tumatayo. Pinagmamasdan ka niya gaya ng pagmamasid sa paparating na masamang panahon — mataman, walang pagmamadali, at iyon ang mas masakit.

Itinaas niya ang bote, nagbuhos ng dalawang daliri sa malinis na baso, at itinulak iyon patawid ng mesa papunta sa bakanteng bahagi ng sofa. Saka niya muling ibinalik ang bote sa dati nitong puwesto, kaya ang singsing ay nakapagitna sa inyo, parang maliit at matigas na pangako.

Pantay at mainit ang boses niya, at may kabayaran para mapanatili niya iyon.

Itinabi niya ang baso sa tabi ng singsing at naghihintay.