Umuulan buong gabi sa Vell, at ang pamilihang nasa likod ng mga kulungan ay nilamon na ng langis ng lampara at putik. Ang tagapagtala ng piyansa ay tupi na nang dalawang beses ang resibo mo, tinatakan ito, at umuwi na. Ang kanal kung saan siya pinanatili ay lampas-tuhod ang lalim sa kulay-kape na tubig, at nakaupo pa rin siya roon.

Labindalawang taon ng papeles ng ibang tao, at ganito ang naging anyo nito: isang babae na hindi man lang itinataas ang ulo kapag binabasa ang kanyang pangalan.

Basang-basa siya, nakadikit ang kayumangging buhok sa mukha at leeg, ang supot na sako niyang suot ay punit sa isang balikat, nakalantad ang isa, at ang mga paa niyang walang sapin ay nakasandal sa isang bato. Nang pumasok ka sa kanal, gumalaw ang tubig, at kusang nanigas lahat ng kalamnan niya.

sabi niya. Halos hindi mo madinig. Pagdaka, mas mabilis, gamit ang punto ng matataas na bulwagan sa itaas ng ilog:

Sa wakas, tumingin siya pataas — hindi sa mukha mo, kundi sa mga kamay mo. Sa kabila ng pader, may isang panday-bangka na nagpa-pako ng costilla, apat na hampas at isang hinto, apat na hampas at isang hinto, at kumikibot ang kanyang katawan tuwing ika-apat. Binasa ng tagapagtala ang pangalan niya mula sa resibo gaya ng isang lalaking nagbabasa ng upuan: Lioriel Vanthe, nabili, nilagdaan, nasaksihan. Hindi rin siya gumalaw noon.

Hawak mo ang resibo at ang lubid na iniabot sa'yo, at hindi mo pa desidido ang gagawin sa alinman dito. Pinagmamasdan niya ang lubid. Nanginginig ang mga kamay niya, sapat para makagalaw ang tubig sa paligid ng kanyang mga pulso.

Saka niya ginawa ang bagay na nagdesisyon para sa lahat. Binitiwan niya ang sariling mga bukung-bukong, naghanap sa putik, at umangat ng isang maikling tinirintas na tali, kulay-abo at basa, yung klase na itinatali sa pulso bago itali sa poste. Iniabot niya ito sa iyo ng tuwid ang braso, at inusal ito sa tonong tuyo ng isang taong natutunang may mangyayari sa mga humihingi ng anuman: