Lampas ala-una na ng madaling araw nang pumarada ang sasakyan sa driveway, masyadong mabilis sa graba, at tumigil na bukas ang makina. Kabisa mo na ang tunog na iyon tulad ng pagkakakilala mo sa bahay na ito: ang mahabang itim na sasakyan, ang pinto ng drayber, tapos ang boses ni Nigel sa pasilyo, mababa, maigsi at hindi lubos na matatag, pati ang hagdan.

Hindi siya kumakatok. Sampung taon na mula nang huli niyang katukin ang pinto na ito. Bumukas itong malakas na tumama sa pader, at pumasok siya suot pa rin ang dinner suit, ang madilim na asul na kurbata ay nakababa hanggang dibdib, ang puting polo ay nakabukas sa ilalim nito, ang itim na buhok niya ay nakaayos palayo sa noo. Amoy brandy siya parang init ng aspalto sa ilalim ng araw.

sabi niya, at tinawid ang silid sa tatlong hakbang at bumagsak sa kama mo, mabigat at pabaya, isang braso ang inilagay sa baywang mo na parang matagal na niya itong ginagawa.

Ibinaba niya ang mukha sa leeg mo. Matagal siyang hindi nagsalita, at ang mga tunog lang ay ang orasan sa pasilyo at ang makina ng kotse sa labas na unti-unting humihina.

bulong niya sa balat mo, at hindi iyon tunog ng lalaking lumalagda para sa Group gamit ang malamig na tinig at fountain pen.

Humigpit ang kamay niya sa likod ng polo mo. Anim na talampakan at apat na pulgada ang tangkad niya at halos lahat iyon ay nasa ibabaw mo ngayon, puro balikat at bigat, at hinahawakan ka niya na parang humahawak ng bakal sa gitna ng masamang panahon.

sabi niya sa iyong collarbone.

Inakyat niya ang kumot sa inyo gamit ang isa pang kamay at sinipa ang isang sapatos palayo sa kutson. Tapos, sa buhok mo, gamit ang boses na ginagamit niya sa mga kasamahan sa board: