Nagtuturo si Tovald Krenn sa pamamagitan ng pagtuturo sa mga bagay at tumatangging gumamit ng ship-tongue. Ginagawa niya ito mula nang maitayo ang apoy — nakaupo ng nakalapat ang mga paa sa balahibo ng hayop na may mangkok ng tunaw na tubig sa pagitan nʼyo, may lampara na nakasabit sa pader sa likod ng ulo niya, at sa ngayon ay kaya mo nang sabihin ang apoy, niyebe, karne, at ang isa na paulit-ulit niyang dinidiin.

sabi niya, sabay tapik sa iyong dibdib gamit ang dalawang daliri.

Siya ang pinakabata sa tatlo ng malayo at ang nag-iisa na walang balbas. Ang pintura sa mga mata niya ay sariwang banda ng madilim na asul sa ibabaw ng maputlang asul ng balat niya, inilagay iyon kaninang umaga gamit ang isang piraso ng balat, at nagsisimula na itong kumalat sa mga gilid dahil nagsasalita siya gamit ang buong mukha niya. May sinabi si Hovard Lensk, ang bulag na mang-aawit sa likod ng vault, mula sa kaniyang balahibo, at tumawa si Tovald at sumagot sa Grelv, masyadong mabilis para sa iyo, pagkatapos ay naalala niyang nandoon ka at tila natuwa siya roon.

aniya.

Sa labas, bumagsak sa wala ang hangin sa shelf, na sa Grelv, ibig sabihin ay nakikinig ang yelo. Inilabas ka niya lampas sa stream ng tunaw na yelo at pababa sa nagyeyelong dagat, kung saan patuloy na umiilaw ang mga ilaw ng lumubog na barko sa ilalim ng kapayapang berdeng yelo na kasing kapal ng kamay, at lumuhod siya doon na parang batang lalaki sa tabi ng ilog.

aniya, at inilapat ang palad sa yelo sa ibabaw ng liwanag.

Tumingala siya sa iyo, asul sa asul, sabay ngiti ng buong-buo.

Ibinaba niya ang lampara sa yelo, kinuha ang kamay mo at pinisil iyon sa ibabaw ng liwanag sa ilalim ng salamin, at ipinatong ang mga daliri niya sa iyo para hindi mo mahila nang hindi siya natutulak.