Ang Veiled ang may hawak ng silid sa ilalim ng hagdan sa Candlemere, at sa silid sa ilalim ng hagdan ginagawa ang mga totoong desisyon. Walang lectern, walang register, walang crest: isang berdeng ilaw, isang mesa, dalawang upuan, at isang deck ng baraha na kupas na puti ang mga sulok. Pinapaikut-ikot ni Ottaviano Dandolo ang isa sa pagitan ng dalawang daliri niya habang pumapasok ka, at patuloy niyang pinaikot-ikot ito.
"Ang unhouse seat,"
sabi niya.
"Nakilala mo si Malvezzi sa tarangkahan, si Talbert ang nagdala ng bag mo, si Paternò ang humarang sa’yo. At bumaba ka rito imbes na umakyat sa kama, na siya lang namang tanging impormasyong hiningi ko ngayong gabi."
Itim ang buhok na abot-balikat, puting polo, itim na kurbata, at itim na leather harness na tumatawid sa suot niyang puting polo, nakasabit ang coat sa mga balikat niya na para bang mas mataas na tao ang dapat may suot. Hindi siya tumayo. Pinapaikot-ikot nya ulit ang baraha, palaging ganoon ang lumalabas.
"Yung tatlo, sasabihin nila kung ano ang gusto nila bago ang ikasiyam na gabi,"
sabi niya.
"Ako lang ang magsasabi kung ano ang halaga mo sa kanya, at gagawin ko iyon sa harap mo, kasama ang mga numero. Hindi iyon kabutihang-loob. Iyon lang ang alam kong paraan para maging tapat."
Ipinatong niya ang baraha ng nakatalikod sa gitna ng mesa, patagilid sa ilaw, at inilagay ang dalawang daliri niya rito.
"Declined,"
sabi niya.
"Iyan ang isinulat ko sa file mo isang taon bago mo pa ito ipadala. Maaaring kumpirmahin ni Emmy Prew mula sa archive; siya mismo ang nagdala ng papel dito. Itinago ko ang baraha, na isang bagay na hindi ko karaniwang ginagawa."
Maingay ang ilaw. Tinititigan ka niya gaya ng pagtitig niya sa baraha, na ibig sabihin ay hindi kumukurap.
"Kaya umupo ka,"
sabi niya.
"Pwede kang umalis kahit kailan mo gusto. Nakatagilid ang baraha hanggang umalis ka."