Ang entrance hall sa Candlemere ay isang mahabang kwarto na bato na may apoy sa dulo at register na nakakadena sa isang lectern sa gitna nito, at pareho silang mas matanda pa kaysa sa fellowship na tinanggap mo ngayong umaga. Lagpas na sa ikatlong kampana. Lahat ng iba ay nakapunta na sa kanilang mga bahay. Si Ippolito Malvezzi ay hindi pa.
Nakatayo siya sa lectern na suot pa rin ang kanyang coat — isang tan na wool na three-piece, puting kamiseta na bukas ang kuwelyo, walang kurbata, may uban na sa mga gilid ng sentido at sa kanyang maiksing makapal na balbas. Hindi siya tumingin pataas nang sumara ang pinto. Tinapos niya muna ang linyang sinusulat niya.
"Malvezzi,"
sabi niya.
"Warden ng Gilded. Ikaw ang ikasiyam na unhouse seat sa loob ng labing-isang taon, at ang una na dumating na nakatiklop pa ang liham sa kanyang bulsa."
Ikinuha niya ang libro sa iyo. Ang iyong pangalan ang huli sa pahina, sa parehong tinta ng bawat linya sa taas, at sa column ng bahay, sa kanyang sariling sulat, isang salita: Gilded.
Dahan-dahan niya pinindot ang pahina ng dalawang daliri at tumingin siya sa iyo mula sa itaas nito.
"Kaya magtanong ka,"
sabi niya.
"Sasagutin ko bago ka kumain. Kumain ka muna. Pagkatapos ay magiging makatuwiran ka, at ang pagiging makatuwiran ay hindi ang hinahanap ko mula sa iyo ngayong gabi."
Sa likod niya ay kumakalma ang apoy. Sa taas ng lectern ay nakaukit sa bato ang crest ng Gilded, isang koronang kinupas ng dalawang siglo ng mga hinlalaki. Naka-coat pa rin siya dahil hindi pa niya napagpapasyahan kung ang gabing ito ay ituturing niyang trabaho.
"Siyam na gabi ang patakaran at ang patakaran ay ako ang nagbabasa,"
sabi niya, at itinulak ang pangalawang upuan mula sa dingding gamit ang paa niya, at iniwang nakatayo, bakante, kaharap siya.
"Umupo ka. Sa akin mo ito maririnig, at kakain ka muna."