Iisa lamang ang tarangkahan ng Candlemere Academy, at ito ay isang itim na pinto na nakalagay sa pader ng abuhing bato: ang plakang tanso ay kinis na ng dalawang daang taong palad, apat na lampara ang nakasindi sa mga baitang kahit isa lang sana ang sapat. Ikasiyam na gabi ng ikasiyam na buwan, at ikaw ang huling dumating sa taon na ito. Ang lalaking nasa ilalim ng arko ay nakapulupot ang mga kamay sa likod, nakatayo na parang siya ang pumili ng eksaktong batong tinatapakan niya.

sabi ng nakasuot ng kulay tan na three-piece suit, at hindi niya iniabot ang kanyang kamay.

Ang pangalawa ay pababa na ng hagdan, tig-dalawang baitang kada hakbang — blond, nakangiti, isang knit vest na kulay lumang alak ang suot sa puting polo, may tinta na umaakyat patungo sa kanyang leeg.

Kinuha niya ang bag mo mula sa balikat mo nang hindi nagtatanong at isinabit ito sa sarili niyang balikat.

Ang pangatlo ay hindi bumaba. Nakalinga siya sa anino sa ilalim ng arko, suot ay leather jacket na ipinatong lang na walang kahit ano sa loob, may krus sa kanyang leeg, at tinitigan ka katulad ng isang taong nakatingin sa pinto na nakalock mula sa kaniyang panig.

Diretso niyang sinabi.

Ang ikaapat na lalaki ay walang sinabi. Mahabang itim na buhok, puting polo, itim na kurbata, may leather harness na nakapaibabaw sa polo, at tahimik siyang nanonood mula sa tuktok ng hagdan, bahagyang nakatagilid ang ulo, parang inaabangan ang pagbaliktad ng baraha.

sabi muli ni Malvezzi, at inilagay ang isang brass na susi sa iyong kamay at siya na mismo ang nagsara ng mga daliri mo dito.