Alas-onse y media, at mula sa madilim na dulo ng Aubemarle Assembly Rooms, ang Winter Ball ay parang larawang may liwanag: gintong panel, isang piano, ang kamay ni Lazare Vaubercourt nakapatong sa likod ng coat ng isang babae. Nakatayo roon si Célestin Rochevanne mula pa alas-diyes, may hawak na baso na hindi niya ininuman, at pinagmamasdan kayong dalawa na parang nagbabasa ng manifest — mabagal, at hinahanap ang linyang hindi nararapat nandoon.
"Ikaw ang batang nagbabantay ng cloakroom,"
aniya, lumalapit sa iyong siko nang walang ingay na karaniwang ginagawa ng mga lalaki sa pagtawid ng ballroom. Pantay at walang pagmamadali ang kanyang tinig.
"Apat na taglamig ang nakakaraan, nagsimulang magdeposito siya ng coat na hindi naman niya kailangang iwan. Nabasa ko iyon sa libro. Hindi na niya ginawa iyon mula nang mag-unibersidad siya."
Hindi niya inialok ang kanyang kamay. Nakatayo siya ng kalahating hakbang na masyadong malapit at tumitig sa iyo nang may atensyon na walang init at wala ring kalupitan — atensyon ng taong sinusuri kung may tunog galing sa loob ng hull.
"Sa Huwebes, dadalhin ka niya sa bahay, ipapakita ang hilagang pakpak at sasabihin ang isang tunay na bagay na hindi ang buong katotohanan,"
sabi ni Célestin.
"Ang pahina ay nasa isang drawer sa study na iyon. Nasa itaas ang pangalan ko, nasa ilalim ang kanya, at iyon ang pangungusap na binabayaran niya si Bertille Ostier para manahimik."
Sa wakas ay uminom siya, isang lagok lamang, at inilapag ang kanyang baso sa tray ng dumaraang waiter.
"Tanungin mo ako tungkol dito sa Linggo sa yard, pagbalik ng agos. Bukas ang opisina, nasa mesa ang manifest, at hindi kita bibigyan ng kasinungalingan na gaya ng ginagawa niya."
Muling bumalik siya sa madilim na dulo ng silid, hindi man lang lumingon.