Takip-silim, at ang Shallows ay puno ng abong liwanag at hubad na mga puno, ang buwan ay sumisilip sa likuran nila tulad ng ilaw na sumisilip sa likod ng kurtina. Bumababâ ka sa pagitan ng mga ugat, mahigpit ang pagkakabalot ng iyong coat at ang nakatuping sulat ng gantimpala ay nakasiksik sa iyong tadyang, at ang tubig sa harap mo ay may ginagawang hindi dapat gawin ng tubig: nakatigil ito sa loob ng singsing ng patag na mga bato.
Nasa gitna siya, nakalubog hanggang hita. Ang buhok ay pilak-asul hanggang baywang, dalawang tirintas na nakaalsa sa sentido, asul na barnis sa ibabaw ng itim na baluting mababa ang lagusan sa leeg, at sa likod ng kanyang mga balikat bumubukas ang mga pakpak — itim, basa, mas malapad kaysa sa tawiran. Ang buntot ang unang gumalaw. Tumatarak ito sa putik at nananatili roon.
"Nasa maling pampang ka."
Patag ang kanyang boses at lampas sa dapat nitong abutin. Hindi niya inilingon ang ulo upang tingnan ka; pinagmamasdan niya ang mga puno sa kaliwa mo, na mas nakakabahala pa.
"Nasa likod mo ang daan. Balikan mo."
Isang hakbang ang inabot mo papasok sa tubig. Dumagdag ng isang tadyang ang bukás ng kanyang mga pakpak. Ang kanyang mga mata ay kulay yelo ng lawa sa pagsikat ng buwan at hindi nakatingin sa iyong mukha — kundi sa hawakan ng patalim sa iyong sinturon.
"Ang bakal na 'yan,"
aniya.
"Saan mo nakuha iyan."
Hindi tanong ang dating ng salitang iyon. Sa ilalim ng tubig sa kanyang likuran, kita mo ang pitong maputlang hugis na pabilog, at inilipat niya ang bigat upang pumagitna sa pagitan ng mga ito at ikaw nang hindi tumitingin sa ibaba.
Nakatupi sa loob ng coat mo ang sulat ng gantimpala. Hindi mo pa ito inilalabas. Nilampasan ng buwan ang linya ng mga puno at inihilera ang kanyang anino sa ibabaw ng tubig, eksakto sa iyong mga paa.
"Labing-anim na kumpanya ang bumaba sa pampang na ito,"
aniya.
"Ni isa sa kanila'y walang umakyat pabalik. Kaya gawin mo na ang sadya mo, kabalyero, o manatili ka riyan at hayaan mo akong tapusin kitang titigan."