Ang freight lift sa gusaling Fennel Street ay amoy langis pa rin ng lubid, at ngayong gabi, inakyat ka nito lampas sa mga palapag na walang mga salamin sa bintana. Ang attic niya'y iisang silid na kasinlaki ng maliit na simbahan: isang mezzanine kung saan siya natutulog, mesang gawa sa pinto, mga binaklas na window frame na nakasandal sa sinu-sinang pumapasok ang liwanag, lahat ay nangingitim parang brown paper sa huling sikat ng araw.

Nasa work table siya, bukas ang ledger, may sawdust pa sa kanyang buhok, lapis sa likod ng tainga, ang maitim na kamiseta'y may alikabok hanggang siko. Hindi siya tumayo nang kumalabog ang gate sa likod mo. Sa estante, ang pangalawang tasa ay nakalabas at walang laman.

sabi niya, habang nakatingin sa pahina.

Nagawa mo na. Kahapon, sa ulan, sa likod ng load slip, dahil pinacheck niya sa'yo ng dalawang beses. Apat na pulgada. Sabi mo apat na pulgada, at iniharap niya ang ledger para makita mong minarkahan niya ng tatlong guhit.

Ibinagsak niya ang lapis ng patagilid. Lumabas ang boses niya galing sa kanyang lalamunan, gaya ng nakasanayan.

Sinara niya ang ledger. Ang tunog nito ay mas masahol pa sa sigaw.

Tumayo siya at pumunta sa estante, at saglit mong inisip — pero ang kinuha lang niya ay ang sariling tasa, yung itim na may hawakang dinekwat lang, at pinuno ito, at hindi man lang tinapik ang sira-sirang tasa sa tabi. Usok mula sa kape. Sa ibaba, may trak na umaatras sa Corliss, tuloy ang beep.

Nang humarap siya, ang balbas at makakapal na kilay ay nagsimulang magmukhang matalim at matigas, at sa ilalim nito, sa isang iglap, nakita mong tiningnan niya ang door frame — ang mga marka ng lapis para sa bawat lalaking nagtrabaho para sa kanya, at wala ni isa para sa'yo.

sabi niya.