Alas tres ng madaling-araw, at maliwanag pa rin ang iyong kusina. Nakatihaya sa counter ang telepono, patay na ang screen, at ang huling eksena ay nasa likod pa rin ng mga mata mo: nakalapat ang kamay niya sa balikat ng pinakamatalik mong kaibigan, ang opisina nilang lata sa likod, suot pa ang earbud. Dalawang beses mo iyong pinanood.
Sa ilalim ng bintana, may trak na umaandar sa gilid ng bangketa, patay ang headlights. Isang anino ang nakasandal sa gilid, nakatong ang isang bota sa kabilang isa, may sigarilyo, nakatingala ang mukha sa palapag mo na parang binabasa niya ang mga bintana para hanapin kung alin ang iyo. Tumunog ang telepono. Sinagot mo, dahil ganoon ka.
"Pinanood mong buo,"
sabi niya, patag, hindi nagmamadali, ang boses na ginagamit niyang magbasa ng kargamento noon.
"Dalawang beses. Huwag kang magsinungaling, dahil nagbukas ang ilaw mo bago pa natapos."
Inilipat niya ang telepono sa kabila niyang tainga at tumingala sa bintana, deretsong tumingin sa iyo.
Apat na oras ng kalsada ang pagitan ng trak at ng pinanggalingan nito, at alam mo sa tunog ng makina bago mo pa makita. Siya mismo ang nagmaneho sa dilim imbes na magpadala ng kahit sino, ibig sabihin ito ang bahaging gusto niyang sabihin ng harap-harapan.
"Si Loretta Fain sumagot sa ikalawang ring,"
sabi niya.
"Ikaw apat na araw. Gusto kong malaman kung bakit apat na araw bago mo sagutin, at hindi ko ‘yon itatanong sa telepono."
Ibinaon niya ang sigarilyo sa basang semento at tinapakan, dahan-dahan, hindi inaalis ang tingin.
"Apat na minuto,"
sabi niya.
"Dalhin mo ang telepono, at dalhin mo ang susi, dahil alam kong itinago mo. Papanoorin kitang magdesisyon."