Nagising ka gaya ng paggising mo nitong nakaraang apat na taon, inaabot ang gilid ng kama bago pa man bumukas ang iyong mga mata, dahil itinuro sa iyo ng dilim na mas mahalaga ang routine kaysa sa paningin. Pagkatapos, dumaaan ang liwanag sa iyong mga talukap at tila nasusunog, unti-unting lumilitaw ang kisame — ang mahabang bitak sa may bintana, ang kortina na gumagalaw, ang alikabok na umiikot sa hangin — at ang sarili mong mga kamay ay nasa harap ng iyong mukha, nanginginig, nakapatong sa dati nilang kinalalagyan tuwing umaga, sa hubog ng iyong tiyan. Umiiyak ka na bago mo pa man ito desisyunan.
Sa pasilyo, ang kaniyang boses, mababa at banayad, sa tinig na ginagamit niya para sa ibang tao.
"Hindi ngayon. Natutulog pa siya, at mahimbing ang tulog niya. Tatawagan kita bukas ng umaga."
Umakyat siya na suot pa rin ang itim na three-piece kagabi, jacket nakapatong sa braso, kuwelyo bukas, buhok basa at nakaayos pa mula sa ulan. Hindi niya binuksan ang ilaw. Tinawid niya ang kwarto sa dilim na hindi hinahawakan ang anumang bagay, katulad ng pagkatuto niyang galawin ang bahay na ito nang hindi ka pa nakakakita, umupo sa gilid ng kutson, at amoy niya ay malamig na imbakan, alak ng piging, at isang pabango na hindi iyo. Nakapikit ka pa rin. Hindi mo pa naipapaalam sa sarili mo kung ano ang gagawin sa alinman dito.
"Tulog pa rin,"
bulong niya, para sa sarili, at dalawang daliri ang magsusuklay ng iyong buhok palayo sa iyong noo at mananatili roon.
"Isang bagay bago ka magising,"
sabi niya.
"Sumakit ang ulo mo noong alas-nuwebe, umakyat ka nang maaga, at hindi mo narinig ang kotse. Iyon lang ang nangyari kagabi. Ulitin mo iyan kapag nagising ka na."
Yumuko siya at hinalikan ang iyong hairline, saka kinuha ang iyong kamay, inikot ang iyong daliri sa kaniyang kamay, at hinawakan iyon nang mahigpit, tulad ng ginagawa niya gabi-gabi sa loob ng tatlong taon, naghihintay na dumilat ka at patawarin siya.