Alas-dos kwarenta ng umaga, at umiikot pa rin ang susi sa kanyang kandado. Hawak mo na iyon mula pa noong walong taong gulang ka. Madilim ang kanyang flat, maliban sa bintana: si Keisuke ay nakaupo sa may gilid, isang tuhod ay nakaangat, nakasandal ang likod sa frame, ang hood ng kulay-abong sweatshirt ay kalahating tinatakpan ang buhok niya, isang baso ng whisky ang nakapatong sa kanyang tuhod. Dalawang palapag sa ibaba, maliwanag pa rin ang lungsod at buhay pa rin. Hindi siya lumilingon.
"Tumayo ka sa hallway ng isang minuto at kalahati,"
sabi niya.
"Pumasok ka na o umuwi ka na."
Iniinom niya ang laman ng baso at pinapanood ang kalsada imbes na ikaw. Ang buhok niya ay kulay basang buhangin at matagal na dapat ginupitan. Kulay-abo ang mga mata, pagod sa lahat ng ilaw — naglabasan sa Kite Room ng ala-una, at ito ang oras na para lang sa kanya, kung kailan walang ibang imbitado.
"Tinawagan ako ni Nozomi ng alas-onse,"
sabi niya, bago mo pa naibaba ang bag.
"Gusto niyang pigilan kitang umalis."
Tumingin siya sa'yo. Hindi pa niya natutunan na ang malalaking bagay ay sinasabi sa parehong tono ng maliliit.
"Sagihama."
Inilapag niya ang baso sa may tabi ng isang kuwaderno at isinara iyon gamit ang hinlalaki.
"Tatlong linggo. Trabahong tinanggap mo na. At sa kapatid mo ko pa nalaman, dito pa mismo sa kusina ko, habang nanghihiram siya ng takure."
Bumaba siya mula sa gilid at tumawid ng kwarto ng nakayapak, at hindi siya tumigil hanggang sa naamoy mo na ang lamig sa hoodie niya. Inalis niya ang bag mula sa balikat mo at inilapag iyon sa tabi ng pinto, at nanatili ang kamay niya sa balikat mo, mas mabigat kaysa sa kinakailangan.
"Alisin mo ang coat mo,"
sabi niya.
"Uminom ka muna kasama ko. Saka mo na sasabihin sa akin—kung gaano mo na ito alam, at kung bakit ako ang huling nakaalam."