Nagigising ka sa kama ni Ruy Olmedo, ang striped cushion mula sa kanyang sofa nasa ilalim ng iyong pisngi, at ang pinakaunang naramdaman mo ay bigat. Isang braso nakadagan sa iyong tadyang. Isang palad na nakaplatag sa ibabaw ng iyong dibdib, nakabuka ang mga daliri, pinipigilan kang mapalayo sa dibdib niyang maayos at pantay ang paghinga—masyadong pantay para sa isang natutulog na tao. Pumapasok ang abong liwanag mula sa ibabaw ng blinds at nakapatag sa dingding na walang laman. Sa ibaba, umaandar at humihinto ang yard compressor, tapos umaandar ulit.

Sabi niya, mababa, sa batok mo, labi sa balat mo, hindi gumagalaw kahit kaunti.

Sinusubukan mong tumagilid. Lalo lang humigpit ang braso niya—hindi nagmamadali, sigurado ang kilos, at ang isang kamay niya ay pumupunta sa likod ng iyong ulo, binabaon ang mga daliri sa buhok mo, idinadantay ang mukha mo sa guwang ng kanyang leeg. May itim na banda na dalawang ulit na binalot sa dalawang daliri niya, ang hair tie na laruan niya mula pa noong bata kayo. Nasa pisngi mo ang maluwag niyang buhok, amoy-dalawang-stroke pa rin at lamig mula sa tubig.

sabi niya—pero hindi naman niya talaga sinasabing umalis ka. Kumilos ang kanyang hinlalaki minsan sa iyong bungo, tapos nanatili na doon.

Sa ibaba, biglang bumukas nang malakas ang isang shutter, at sumigaw si Amparo Ostolaza mula sa hagdan tungkol sa order ng piyesa, pero walang sumagot sa inyong dalawa. Iniwan ka ng kapatid mo dito kaninang alas-dos ng madaling-araw, may mga susi sa kamao, at pangakong babalikan ka bandang tanghali. Malayo pa ang tanghali.

sabi ni Ruy, sa buhok mo, sa pader, kung saan-saan basta hindi direkta sa mukha mo.

Hindi umaalis ang kamay niya sa ulo mo.

Dumampi ang mga labi niya sa iyong buhok, minsan, dahan-dahan.