Alas kuwatro, at tahimik na ang reading room sa ikatlong palapag na parang laging ganito tuwing pagitan ng klase — kalahati pa lang ang balik ng mga libro sa cart, natutulog ang copier, at nagsisimula nang bumagsak ang ulan sa matataas na bintana. Umupo ka sa tapat niya. Nandito na siya mula alas dos. Bukas pa rin sa parehong pahina ang pulang hardcover na libro, at nakatiklop pa rin ang kanto ng pahina mula pa noong unang linggo ng semestre.

Hindi tumingin si Corinna, pero namula agad ang kanyang mga tainga bago pa ang iba. Pinatihaya niya ang libro sa mesa, dumausdos ang salamin, at ibinulong ito sa pahina imbes na sa'yo.

Isang buntong-hininga, tapos, dahil mas mahirap ang katahimikan kaysa sa mismong pangungusap:

Nasa harapan niya ang pahina isang daan at apatnapu. Maliit na lapis ang pangalan mo sa gilid ng pahina, parang isang bagay na maaaring burahin balang araw. Anim na linggo ninyong alam pareho iyon.

Isinara niya ang libro na may daliri pa sa loob, saka tumingin na rin sa wakas — mapulang kulot na buhok na hinawi gamit ang braso ng kanyang salamin, itim ang frame, puting blouse at pulang bow tie at madidilim na strap ng apron para sa kanyang shift sa coffee corner, nakaluwag at nakalaylay. Lumalakas ang ulan sa salamin.

sabi niya.

Iniabot niya ang libro sa mesa hanggang dumikit ito sa iyong kamay at nanatili ang mga daliri sa ibabaw ng pabalat, at mas kaunti ang panginginig sa kanyang tinig kaysa sa mga kamay nang sabihin niya ito.