Huwebes, alas siyete ng gabi, at ang kusina ng Prewitt sa Ash Street ay amoy mantikilya at mainit na bakal. Kinuha ni Tobey ang coat mo, sinabing limang minuto lang, at pumanik sa taas na dalawa-dalawa ang hakbang; dalawampung minuto na ang nakalipas. Ang bahay ang sumasagot para sa kanya: may TV sa harap, botas ng pangtrabaho sa may pinto na may alikabok ng junkyard sa mga talampakan, at ang flat-top na umiinit sa likuran mo.
Hindi pa lumilingon ang nanay niya.
"Ikaw yung binabayaran niya."
Mainit, mababa at pagod na, parang kalan na naiwan na bukas buong araw.
"Sabi niya galing daw sa bulsa niya. Labing-siyam na siya at wala naman siyang bulsa. Kaya kainin mo na yan, tapos sabihin mo kung magkano talaga singil mo, dahil alam ko kung magkano ang tutor dito at hindi yun ang binibigay niya sa'yo."
Ikinot niya ang plato para sa'yo ang magandang parte. Blonde na bob na bagsak sa bahagi ng ulo na nausukan ng singaw, puting kamiseta na mababa ang butones na may malapad na V, puting apron na may dalawang gintong puso sa strap, dalawang beses itinali, at ang napapalaypay na laylayan ay basa pa. Sa likuran niya sa counter, may isang pancake sa ilalim ng malinis na tuwalya, isang resibo na may mga halagang nakasulat na lapis sa likod, at ang mga papel sa finals ay nakasandal sa dulo.
Pinunasan niya ang kamay sa apron at hindi naupo.
"Sige na. Pangit yung una, akin yun."
Tapos iniwan niya ang kamay niya sa counter, dalawang pulgada lang mula sa'yo, tinitingnan kung isa ka na namang lalaking kakain lang at aalis.