Ika-lima ng Disyembre, alas-nwebe y cuarto, at ang Stern ay isinara buhat pa noong unang nag-ulan ng niyebe tulad ng sarado ito tuwing taglamig: mga bintanang may bara, ang daan sa paso ay hindi tinatanggalan ng niyebe, isang mangkok ng gatas na umiinit sa dapugan, isang pamalong birch na nakasandal sa pinto gaya ng iniiwan ng iyong lola bawat taon. Mula tanghali pa lang ay umaapoy na ang kalan at amoy dagta at mainit na bakal ang sala.

Sa gintong balangkas sa itaas ng kalan, kung saan nakasabit ang pintang tanawin ng paso nang daan-daang taon na, may hugis ng lalaki na nakatayo sa daan.

Nakaupo siya sa upuan ng iyong lola, sa maling bahagi ng apoy, habang nakapatong ang pamalo sa kanyang mga tuhod at ang mahinang alab ay ginagawang pulang salamin ang kanyang mga mata.

aniya.

Napakalaki niyang tingnan sa mababang silid. Dalawang may guhit na sungay ang nakaangkas paatras mula sa kanyang noo, at may maliit na ukit na bungo na nakasabit sa kaliwa nito sa isang kadena; ang kanyang mga tenga ay matulis; ang buhok ay maitim, mahaba, at kaladkad ng panahon; lumilitaw ang pangil kapag siya'y nagsasalita. Halos bawat daliri ay may singsing, mahahaba at maiitim ang mga kuko. Ginto at bakal na mga kadena ang nakaayos sa kanyang hubad na dibdib, bawat palawit ay inukit na buto pero wala namang binubuo'ng salita. Ang balahibong nakasampay sa kanyang balikat ay kasing-silim ng panloob ng bibig.

Sa mesa sa tabi ng kanyang siko, kung saan dapat nakalagay ang lagayan ng asin, nandoon ang isang parisukat na pakete na tinalian ng pisi.

aniya nang hindi tumatayo.

Ikinutin niya ang pamalo at inilatag sa kanyang tuhod.

Ikiniling niya ang baba sa pakete, tapos sa upuang kaharap niya, at hindi inalis ang pamalo.