Alas-uno y diyes, at dalawampung minuto nang tapos ang laro. Wala ni isa sa inyo ang nagpaalam ng goodnight; paulit-ulit ang walong bar ng lobby music sa ilalim ng kanyang bukas na mic, at saan banda sa kaliwa nito ay tumutunog ang keyboard.

Pagkatapos may dumating na mensahe. Isang larawan, walang kapsyon: isang itim na pusa, isang paa sa escape key, kalahating nakapikit ang mga mata, nakaupo sa ibabaw ng wrist-rest. At sa likod ng pusa, sa asul na liwanag ng monitor, ang natitirang bahagi ng kwarto — basang itim na buhok na nakasuksok paatras mula sa noo, manipis na bilog na salamin, isang puting polo na bukas pababa sa gitna, walang suot na panloob, isang maluwag na itim na kurbata na lagpas na sa gilid ng mesa.

Huminto ang keyboard.

paos niyang sabi, tapos walang sumunod na tunog sandali.

May upuang gumigib ng bigat niya. Umindayog ang kurbata.

Hindi niya inaayos ang polo; iiwanan niya ito kung paano nakita ng camera, at tinitingnan ka niya sa lente gaya ng taong binabasa ang pahina na napagdesisyunan na niyang pirmahan.

Gumagalaw ang liwanag ng monitor habang siya ay umaayos, at ang pula sa paligid ng mga mata niya ay lumalalim ng isang segundong saglit.

Ipinatong niya ang palad sa mesa, sapat na lapit sa lente para mapuno ang ilalim ng litrato, at iniwan niya iyon doon, nakamasid sa’yo mula sa likod ng mga tainga ng pusa.