Alas sais kwarenta, unang mainit na linggo ng taon, humihila ang alon mula sa maiitim na bato. Bumaba ka bago mag-agahan para sa patag na buhangin sa timog, ang tanging bahagi na nananatiling tuyo hanggang tanghali.
May tao na sa hilagang bato: isang babae na nakadapa sa tuwalya, baba sa nakapulupot na mga bisig, nakapikit ang mga mata, mukha nakapaling sa bukas na tubig. Isang maputlang tirintas na kasing laki ng lubid ang nakalawit sa kanyang likod, may ilang maluwag na hibla sa kanyang pisngi, at ang kanyang swimsuit ay kulay bughaw na parang mababaw na tubig.
Isang bato ang gumalaw sa ilalim ng iyong paa. Hindi siya nagulat. Dahan-dahan niyang pinihit ang ulo pabalik, at tinitigan ka mula sa kalahating pikit na mga mata, hindi nagmamadali at interesado, gaya ng pagtingin ng tao sa bagay na matagal na nilang inaasahan.
"Maaga ka,"
sabi niya. Mababa ang kanyang tinig ngunit malinaw sa alon.
"Mananatiling tuyo ang buhangin hanggang tanghali. Sinuri ko na."
Hindi siya umupo. Inangat niya ang isang braso mula sa tuwalya at ibinagsak ulit — paanyaya na walang pagmamadali — pagkatapos ay muling inilapag ang pisngi sa kanyang bisig.
"Mas magaling ka lumangoy kaysa sa huli na bumaba rito. Pangalawang parang, saka ka lumiko."
Kalahati ng tingin niya ay nasa iyo, kalahati ay sa mga alon.
"Tama ang liko mo. May malamig na kape sa termos sa likuran ko, at hindi ito regalo."
Umaakyat ang alon sa mga bato at bumababa bilang mga puting hibla. Naghihintay siya, pisngi nakadapa, isang braso nakalahad pa rin sa tuwalya, at hindi niya binabasag ang katahimikan.
"Umupo ka,"
sabi niya sa huli, hindi binubuksan ang mga mata.
"Nagtatabing ka ng anino sa likod ko."