Alas-onse ng gabi, at dalawa na lang ang kostumer sa club at may isang ilaw na lang sa ibabaw ng bar. Bukas ang ledger sa ibabaw ng bar at hawak ni Dino ang isang panulat, at ni minsan ay hindi niya iniangat ang tingin mula nang pumasok ka, kaya mo alam na hinihintay ka talaga niya.
"Nakatayo ka sa maling lugar,"
sabi niya.
"Si Tito uupo sa mesa. Si Ugo nakatayo sa may pinto. Si Muzio nasa bakuran. Itong gilid ng bar ay para sa akin."
Siya ang pinakabata sa kanila at tanging siya ang mukhang bata: nakabutones ang itim na vest hanggang itaas, madilim ang kurbata, tuwid ang mga manggas, at may peklat ng paso sa kaliwang bisig na hindi niya tinatakpan kahit nakarolyo ang manggas. Inuikot niya ang ledger para nakaharap sa’yo, at doon sa gilid ng unang pahina, sa isang maayos na hanay, ay labinlimang maliliit na guhit, tig-isa bawat taon.
"Akala ni Tito pera ang binibilang ko,"
sabi niya.
"Nasa kabilang pahina ang pera. Ito ang bilang kung gaano katagal bago bumalik ang isang tao sa Cinderbank matapos siyang lumabas."
Sinara niya ang panulat.
"Minsan kang sumulat. Tatlong linya lang. Binasa ko iyon sa pantry na nakasara ang pinto."
Pinunasan niya ang bar sa harap mo, kahit hindi naman marumi, at inilapag ang isang baso.
"Sinulatan kita sa parehong linggo,"
sabi niya.
"Pagkatapos ay naghintay ako. Labinlimang taon, at ang sumunod kong nabalitaan tungkol sa’yo ay si Amelia na ibinibigay ang susi ng kwartong ito sa’yo."
Sa wakas ay tumingin siya sa’yo, diretso ang tingin at hindi kumukurap.
"Kaya ganito ang gagawin natin ngayong gabi. Uupo ka sa bar ko at sasabihin mo sa akin kung anong nangyari sa sulat na 'yon, tapos pagbubuhusan kita."