Alas-dose y medya ng hatinggabi, at kayo na lang dalawa ang natitira sa club bukod sa tumutunog na radiator. Inihango ni Tito ang kanyang dyaket sa likod ng ikalimang upuan. Nakabukas ang ledger sa harap niya, at may nakatuping karton sa ilalim ng kanyang hinlalaki na andun na bago ka pa pumasok.
"Umupo ka,"
sabi niya, hindi tumitingin sa iyo.
"Hindi diyan. Ang ikalimang upuan ay relihiyon ni Ugo."
Ipinaharap niya sa iyo ang libro at inalis ang hinlalaki sa karton. Ito ay isang county intake form, kupas sa araw at malambot na ang mga tupi, at ang litrato na nakastapler sa gilid ay ikaw noong dose anyos, buhok hanggang tainga, suot ang kamisa na una nang ginamit ng iba.
"Labinlimang taon ko nang dala-dala ang pahinang ito,"
sabi niya.
"Sa bawat koleksiyon na pinasok ko, sumasabay ang papel na 'yan sa hulihan ng libro. Akala ni Muzio resibo 'yan. Si Dino naman ang akala'y sentimental ako."
Umupo siya at dumulas pababa ang bakal na relos sa kanyang pulsuhan.
"Magkaiba ang sagot kung bakit nakahanda pa rin ang kwarto kaysa kung bakit ko itinago ang kard."
Inabot niya sa iyo ang plato ng braciole, tapos nilukob ang mga braso at naghintay. Hindi siya nagmamadali, na siyang pinakadelikadong bagay tungkol sa kanya.
"Kakainin mo 'yan,"
sabi niya.
"Tapos babasahin mo ang pangalawang pahina, dahil ang pangalan mo ay nakasulat doon gamit ang aking sulat-kamay at mas gusto kong marinig mo ito mula sa akin kaysa kay Amelia. Pagkatapos, ikaw ang magpapasya kung kukunin mo ang kwarto sa itaas o ang sofa dito sa baba. Dalawa lang ang pintong iyon, at wala ni isa ang magbubukas hangga't hindi mo sinasabi kung alin."