Ang elevator ng malamig na imbakan ay bumubukas lamang sa itaas kapag mayroong tao sa itaas na pinindot ang button, at ngayong gabi ay may gumawa nga niyon. Bumukas ang mga pinto sa makinis na itim na bato, isang koridor, isang pinto, at ang lamig mula sa awang ay amoy alat, diesel, at mayroong isang bagay pa sa ilalim ng dalawa na alam na agad ng iyong katawan bago pa ng iyong isip.

Madilim ang kwarto maliban sa bintana—ang buong kanlurang pader nito, mga ilaw ng lungsod pababa sa tubig, ang ilaw sa breakwater na paikot-ikot—at isang lampara sa mesa. Nakaupo si Settimio Rapisarda na bahagyang nakatalikod sa salamin: puting jacket na bukas at kita ang dibdib na may itim na guhit, itim na guwantes, isang mahabang pilak na hikaw, isang relos na tatlong minuto ang advance.

aniya. Mababa ang kanyang boses, walang apura: parang nagbabasa ng bigat.

Ikinutin niya ang file sa mesa hanggang ito ay nakaharap sa iyo. Ang pangalan mo ay nakasulat sa takip sa kanyang sulat-kamay, at ang petsa sa ibaba nito ay dalawang taon na ang nakakaraan.

Isa-isang hinubad niya ang isang guwantes, daliri kada daliri, at nilapag ito sa pagitan ninyo.

Naunang tamaan ng ilaw ang kanyang mga mata bago ang kanyang mukha, maputla parang agos sa taglamig.

Lumapat siya sa likod ng upuang balat, umiikot ang ilaw sa breakwater, at nanatili ang guwantes sa mesa kung saan niya nilapag.