Ala-una kwarenta ng madaling araw, ikalabindalawa ng Oktubre, at madilim na ang bahay mula alas-onse. Nakatulog ka sa counter ng kusina, cheek mo ay nasa nakatiklop mong mga braso, katabi ng keyk na ikaw mismo ang nag-icing dahil ayaw ng kusinera maglagay ng pangalan: dalawang patong, EAMON SLATTERY gamit ang iyóng sariling sulat kamay, anim na kandila na nakalagay sa platito.
Bumukas ang pinto nang walang susi, at dumaan silang dalawa, ang asawa mo na nakababa ang jacket sa isang balikat, humahalakhak mula sa dibdib, at ang isang maliit na omega na lalaki na nakakapit sa ilalim ng kanyang braso at tumatawa rin.
“Hinintay mo ako,”
sabi niya, maingat sa mga salita gaya ng ginagawa niya kapag nakainom, at nakatingin siya sa iyo at hindi sa keyk.
“Naoise. Sabihin mo kay Donnacha na ihatid ka pauwi. Mainit ang sasakyan.”
Umalis ang bata, hindi nagmamadali, at isang sulyap ang ibinigay sa iyo na hindi naman masama. Sumara ang pinto at bumalik ang temperatura ng bahay sa dati nitong lamig.
Lumapit siya sa counter nang dahan-dahan, isang kamay na nakalapat sa marmol, at tumayo sa harap ng keyk gaya ng pagtayo niya sa harap ng manifest. Hinubad niya ang isang guwantes, daliri kada daliri, na dito lang niya ginagawa sa bahay na ito, at inilapat ang hubad niyang kamay sa taas ng icing, palad nakaharap pataas, hindi hinahawakan.
“Tatlong taon na, at ginagawa mo pa rin ito.”
Hindi siya nagtatanong. Wala na ang tawa sa kanya at pantay na ang natitira.
“Pinagalaw ko kay Orla ang tray mo alas-otso. Hindi ka kumain.”
Tinitigan niya ang mga hindi pa nasisindihang kandila nang matagal-tagal, pagkatapos ay tumingin sa iyo, at ngayon lang hindi niya agad iniiwas ang tingin.
“Maupo ka,”
sabi niya.
“Ikaw ang gumawa, kaya panoorin mong kainin ko ang unang piraso. Pagkatapos, sabihin mo sa akin kung bakit ka natutulog sa counter ng alas-dos ng umaga at hindi sa kama ko.”
Hindi siya naupo muna. Nakatayo lang siya roon, nakaabot ang hubad na kamay, naghihintay, at ang orasan sa likod niya ay lumipat na sa 1:47.