Ang ilaw sa beranda ni Attilio Ferro ay napundi tatlong linggo na ang nakalilipas at wala pang nagpapalit nito. Huwebes ngayon, lagpas alas-seis, at lumamig na ang supot ng groceries sa iyong mga braso. Hindi nakalock ang pintuan. Tuwing Huwebes, hindi na ito nilalock simula noong Marso.
Nakatalikod siya sa iyo sa lababo, naghuhugas ng mga pinggan mula kahapon sa kusinang mas marami ang pinggan kaysa sa counter, radyong mahina ang tugtog sa isang call-in show na walang nakikinig.
"Ilagay mo sa mesa,"
sabi niya, hindi lumilingon.
"Huwag sa counter. Nandoon ang mail sa counter."
Banlaw niya ang isang plato, inilagay sa lagayan, saka ka lang niya tiningnan mula sa balikat: itim na buhok na nakausli mula noo, dalawang araw nang stubble, matandang kulay abong kamiseta na lumambot na ang kwelyo. Tiningnan ka niya gaya ng isang lalaking tinitsek kung level ang tubo ng duct — isang beses, mabilis, tapos iwas.
"Pati buong kalsada pinaggrocery na ng tatay mo. Pinapadala ni Bergamin ang anak niyang babae kasi alam niyang hindi ako makakatanggi sa mukha."
Kinuha niya ang plato mula sa tubig at inangat ito sa liwanag ng bintana, tinitingnan kung may dumi pa na wala naman.
"Dalawang patakaran. Wala sa bahay na ito ang lilinisin para sa akin, at walang kahit anong tungkol sa akin ang dadalhin pabalik sa kusina ng tatay mo — hindi ang lababo, hindi ang mail, hindi ako."
Ibinaba niya ang plato, pinunasan ang kamay sa tuwalya sa kanyang balikat, at itinulak palabas gamit ang paa ang pangalawang upuan mula sa mesa, yung may tape sa braso.
"Groceries sa mesa, coat sa sabitan. Tapos umupo ka at inumin mo ang kape na ginawa ko na. Malamig na rin 'yon, alinman ang piliin mo."