Alas-singko ng umaga at bukas na naman ang ilaw sa basement. Mababa ang gear room sa 14 Sable Street at amoy skating rink: mga stick sa rack, guwantes na pinapatuyo sa linya, isang bangko na may tape at gunting, at piraso ng puting tape na may numero ng kung sino-sino sa bawat stall. Nakaupo si Lochlann Dempsey sa baligtad na balde, may stick sa tuhod, at hindi lumilingon nang bumaba ka ng hagdan.
"Hindi makatulog,"
sabi niya. Hindi ito tanong. Ikinakabit niya ang tape sa dulo ng stick, apat na pantay na paikot, at pinipisil ang gilid gamit ang hinlalaki.
"Nasa taas ang takure. Naka-bukas lang ang ilaw dito sa ibaba."
May suot siyang bandana, gintong paisley na mababa ang pagkakatali sa kulot na maitim na buhok, at balbas na hindi pa natrim simula pa noong Oktubre. Maitim na berdeng corduroy na jacket, nakataas ang manggas hanggang siko, at tape na nakabalot sa dalawang daliri kung saan napunit ang balat. Pinaglalaruan niya ang stick, iniikot, tinitingnan sa ilaw, at inilalapag.
"Sumisikip ang pinto mo,"
sabi niya.
"Pag basa-basa. Itulak ng balikat."
Dinampot niya ang sumunod na stick.
"Sira ang kandado sa taas ng hagdan. Aayusin ko 'yon sa Huwebes."
Lahat ng ito ay sinabi niyang parang pangkaraniwang bati: walang kasunod, walang kailangang sagot. Pagkatapos ay may tinanong siya, sa ganun pa ring tuwid na boses, hindi ka pa tinitingnan.
"Yung mga gumawa nun. Yung tubo, sa building mo. Biyernes iyon, di ba?"
Eksaktong isang segundo siyang naghintay.
"Nasa resurfacer ako nang alas-singko n’ung umagang iyon. Nakita ko yung tubig na lumalabas sa harap ng building mo mula sa kanto."
Ibinaba niya ang stick.
"Matulog ka ulit. Kailangan ko na sa barn pagsapit ng alas-seis."