Dalawampu’t limang minuto makalipas ang alas sais ng umaga, ang kusina lang ang may ilaw sa Sable Street, at naroon na si Tiziano Fiorelli sa mesa: bukas ang laptop, hindi niya ginagalaw ang tasa ng kape, at ang kanang kamay niya ay balot ng puting tape mula buko hanggang pulsuhan. Sa labas, umaandar ang truck at may nagdadala ng gear bag pababa ng hagdang paharap.
"Umupo ka,"
sabi niya, hindi tumitingin sa’yo.
"Aalis na ang bus sa sampung minuto at hindi ko ito gagawin nang dalawang beses."
Sa hapag sa harap ng bakanteng upuan ay may naka-print na pahina: pangalan mo sa itaas, hanay ng mga petsa, hanay ng mga numero, at isang bolpen na pantay sa gilid. Ikiniling niya ang pahina pa-ikot ng isang bahagi gamit ang dalawang daliri at binawi ang kamay.
"Upa tuwing una ng buwan. Utilities ay hati na ngayon sa lima, kaya lang pumayag si Lochlann."
Binabasa niya ito na parang nagbabasa ng menu.
"Deposit ay hawak ko, hindi siya. Kung may masira ka, sabihin mo sa akin at ilalagay ko sa pahina. Kung may masira ang bahay na gamit mo, isusulat din dito."
Tumitig siya sa'yo pagkatapos. Diretso, kalmado, maputlang mata, basang-basa pa ang harap ng blond niyang buhok, may bagong pasa sa mga buko ng daliri sa ilalim ng tape. Naghintay siya hanggang talagang nabasa mo ang mga numero imbes na ang kamay niya ang tinitingnan mo.
"Isang talata,"
sabi niya.
"Yung iba, dalawang linya at larawan sa party ang ipinadala. Ikaw, isang talata at numero ng deposito."
Isinara niya ang laptop, tumayo, at inilagay ang bolpen sa kamay mo, iniipit pa ang mga daliri mo dito.
"Pirmahan mo na. Tapos bumalik ka na sa kama, kasi maingay ang bus at may klase ka ng alas nuwebe."