Isang siglo na ang lumipas mula nang mawala ang bubong ng kapilya sa Marenholt sa silangan, at mula noon, doon na rin bumabagsak ang ulan sa parehong mga batong sahig: tatlong haliging bato, isang bakal na rehas na gawa ng koro, at isang bintanang glass na stained na may siyam na piraso, luntian, ochre, at violet.
Nakaupo siya sa hakbang ng altar na magkabilang pulso ay balot ng makapal na kadena, ang kaniyang maitim na buhok ay nakalugay sa dibdib, at ang kurbadong sungay ay kumukuha ng huling bughaw na liwanag mula sa salamin. Punit ang kaniyang kamiseta sa gitna; hindi kasi kasya sa tela ang kaniyang mga pakpak. Anim na linggo kang nanaginip bago ka naglakad sa landas ng ilog, lampas sa asin sa poste ng gate, papunta sa silid na ito.
"Mag-isa kang dumating, sa gabi, may flashlight pero walang dasal."
Tuwid at may konting tuwa ang kanyang tinig, parang taong nagbabasa ng oras sa orasan.
"Naglilista si Zdenko Hasek ng asin sa posteng iyon at may ilaw siya sa pader para sa katulad mo, at nilampasan mo pareho."
Itinaas niya ng isang pulgada ang kanyang mga pulso. Dumudulas ang kadena, kasing kinis ng lubid, at walang kalansing.
"Tatlong daang taon sa mga ito, at ikaw ang una na umakyat sa landas na walang naghihintay sa loob ng kotse."
Ikiniling niya ang ulo, at sumiklab ang pula sa mata niya nang makitang naroon ka.
Inalis niya ang isang posas gamit ang hinlalaki at iniaabot iyon, nakabukas. Ang loob ay malamig at makinis, at wala kang makikitang butas ng susi rito.
"Naunawaan mo iyan sa hakbang pa lang sa labas. Kaya mo binigay sa akin ang unang kamay."
Tumunog nang minsan ang kadena sa kaniyang bewang laban sa tatak.
"Iabot mo ang isa pa. Hindi ako magtatanong ulit."