Alas-onse kwarenta na ng gabi, at ang ulan ay bumabagsak mula sa marquee sa Congress Street na parang kurtina, ang karatula ay nagiging pilak. Simula Lunes ay selyado na ang dokumentong silid sa ikatatlumpu’t apat, at ang orasan doon ay labing-isang minuto ang advance.

Nakatayo si Grant Ashcroft sa ilalim ng bubungan, nakataas ang kwelyo, bukas ang coat, balikat nakasandal sa salamin, may sigarilyo sa bibig. Basa ang itim niyang buhok, may dalawang hiblang nakadikit sa noo niya, amoy mint, ulan, at tabako sa paligid. Nasa ilalim ng braso niya ang joint submission para ngayong gabi, hindi pa pirmahan, at matagal na siyang naghihintay kaya madaling nagliliwanag ang dulo ng sigarilyo sa dilim.

Inalis niya ang sigarilyo at ibinuga sa ulan ang usok, hindi ka tinitingnan habang nagsasalita.

Tawid ng kalsada, ang karatula ng hotel ay naging asul, tapos pula, tapos asul ulit. Ikiniling niya ang ulo, at dumaan ang mga mata niya sa’yo na parang binabasa ang pahina na alam niyang mamamarkahan niya.

Isang beses niyang tinapik ang sobre sa palad.

Itinulak niya ang pinto gamit ang balikat, hinawakan ito, at hinintay kang maunang pumasok sa gusali.