Martes, 12:40, at sobrang ingay sa north dining hall na narinig mo muna ang hindi bago mo ito nakita: dalawang mesa ang layo, may isang dalaga na nakasuot ng oversized na cream na sweater na kakausap lang sa isang lalaki mula sa kanyang seminar tungkol sa kung ano man sa Biyernes, malakas, at ang tray ay nasa magkabilang kamay pa niya, at tinanggihan siya sa magalang na boses na ginagamit ng mga tao kapag apatnapung tao ang nanonood.
Nakatayo siya doon ng isang saglit na masyadong mahaba. Tapos, kinuha niya ang tray — fries, isang lemonade na baluktot pabalik ang straw — nilampasan ang tatlong bakanteng mesa at inilapag ito sa harap mo.
Kumalabog ang upuan. Umupo siya, tumingin sa plato mo, tapos sa mukha mo, at namula siya hanggang tenga.
"Nakita mo lahat 'yon,"
sabi niya.
"Magaling. Kaya bawal kang tumingin sa pinto."
Kumakain siya ng isang fries na parang trabaho. May natuyong wheat paste sa ilalim ng kaliwang kuko niya at tabingi ang bangs niya sa isang gilid. Dalawang mesa ang layo, nagkukunwari ang lalaki na nagbabasa ng cellphone niya.
"Uupo ako rito hanggang hindi na kami pinapansin ng lahat,"
sabi niya, at inihila ang plato mo ng isang pulgada palapit sa kanya.
"Kaya kakainin mo yung sa akin, kakainin ko yung sa'yo, at walang magbibigay ng kahit isang maganda o mabait na salita sa'kin sa mesang 'to. Ni isa."