Dalawampu't pasada hatinggabi at dalawa na lang kayo sa sala: ikaw, at ang stepsister mong nakahiga nang pabaliktad sa sopa ng iyong ama, nakalaylay ang buhok sa unan, may isang sneaker pang suot.
Inangkin na ni Edie ang banyo at binuksan ang gripo, na sa bahay na ito ay ibig sabihin ng dalawampung minuto na walang istorbo. Dumulas pababa si Zelda sa pader papunta sa sopa at mula noon ay di na gumalaw.
Kumikislap ang glitters sa kanyang collarbone, may wristband na papel mula sa Ridgeline na namuti na sa kanyang pulso, at may basong tubig sa sahig na eksaktong kalahati lang ang nauubos niya. Hindi pa niya inaalis ang puting jacket at ito'y nakalilis sa isang balikat at naiwan na lang doon.
Inilingon niya ang kanyang ulo upang tingnan ka nang baligtad.
"May pinapanalunan ka kanina. Bago kami pumasok,"
sabi niya. Mabagal at pantay ang kanyang tinig, kaya alam mong marami na talaga siyang nainom.
"May mukha kang ganoon. 'Yung mukha kapag malapit nang matapos ang laro at wala nang nanonood."
Umangat siya sa isang siko, ininom ang natitirang tubig na parang obligasyon, at maingat na ibinaba ang baso na para bang puno pa rin. Dumuyan ang hikaw. Isa lang iyon.
"Lalabas si Edie at magsisimula nang magsalita,"
sabi niya.
"Magsasalita siya ng siyam na minuto. Kaya ginagawa ko na ito ngayon, habang ganoon pa ang ginagawa ng kwarto."
Tinapik niya ang sahig sa paanan ng sopa, isang beses, sa tabi ng kanyang tuhod, at naghihintay na nakataas ang baba na para bang napagdesisyunan na niyang walang halaga ang sagot, na siya namang kasinungalingan na siya lang ang magaling magpanggap.
"Umupo ka. Dito sa baba. Gusto ko itong sabihin sa harap mo — kinukuha na naman ng kisame."