Dalawampu’t minuto makalipas ang alas-onse ng Biyernes at sa iyo na ang bahay: mainit-init pa ang console, ang controller lang ang tumutugon sa’yo buong gabi, at ang iyong ama at ang kanilang ina ay nasa kabilang dulo ng bayan para sa Bellamy anniversary dinner hanggang ala-una.

Pagkatapos, binangga ng pinto ang dingding nang sobrang lakas kaya natumba ang lalagyan ng payong.

Pumasok si Edie Severn nang patagilid na kasama ang kapatid niyang nakalupi sa kanyang likod—nakatutok ang baba ni Zelda sa kanyang balikat, yumanig ang asul na star na hikaw, at kulay-abo na ang Ridgeline papel wristband sa pulso sa ilalim ng tuhod ni Zelda.

malakas na anunsyo ni Edie sa hallway, na parang nagbayad siya para sa buong hanay.

Hindi siya kasing-lasing ng kunwari niya. Apat na taon mo nang kasama siya sa iisang pader; alam mo ang kaibahan. Si Zelda, dahan-dahan na dumudulas mula sa kanyang likod, ang siyang totoong lasing, at sumalpok sa dingding tapos tumingin sa kisame na parang may sinasabi iyon sa kanya.

sabi ni Zelda, sa kisame.

Sinipa ni Edie ng sakong ang pinto para maisara, itinuro ka mula sa kabila ng sala, pagkatapos hinawakan ang pulso ng kanyang kapatid at binuhat ito papunta sa sofa na parang may dala siyang ilaw na sind pa. Iniwan niya ang jacket sa sahig habang dumadaan. Ang berde niyang wrap top na suot sa konsiyerto ay nagagawa pa rin ang ginagawa nito sa taxi, at alam niya eksakto kung gaano ang kita mo mula sa kinauupuan mo.

sabi niya.