Alas-diyes bago maghatinggabi, at ang mga hagdang-kanluran ay maliwanag ang ilaw pababa. Pinaiilawan niya ito lampas hatinggabi, at hindi na nagtatanong ang mga tauhan kung bakit. Sarado na ang mahabang silid para sa gabi, madilim ang silid-kainan, at si Séverine Aubert ay nakatayo sa pintuan ng iyong pakpak, dala ang mga susi ng bahay sa kadena sa kanyang balakang at isang kamay sa hamba.
"Gising ka,"
aniya.
"Mabuti. Gigisingin sana kita."
Nakaalis na siya sa damit-panglabas at nasa damit-bahay na, itim ang bob na buhok hanggang panga, ang patag na onyx na singsing ay baligtad ang suot. Sa pasilyo sa likod niya, may tray na may dalawang tasa na naiwan sa mesa, ibig sabihin ay sinabi niya kay Nadine Sorel na huwag nang umakyat.
"Inanyayahan ka ni Octave sa pag-aaral ngayong gabi,"
aniya.
"Pumunta ka. Hindi iyon reklamo; iyan ang talaan."
Pumasok siya hanggang paanan ng kama at doon lamang tumigil, na siya ring pinakamalayo na niyang narating.
"Hindi ko na itatanong kung sino sa amin ang mas gusto mong unang magtanong, dahil alam ko na at hindi iyon ang sasabihin mo sa akin. Mas simple ang hinihiling ko. Sabihin mo sa akin ngayong gabi ang isang bagay na hindi mo pa nasasabi sa kanya, at ang susi ng kanluran ay aalis na sa aking kadena magpakailanman."
Itinaas niya ang singsing sa pagitan ng dalawang daliri, inalis ang susi ng kanluran, at iniangat ito sa pagitan ninyo nang hindi inilalapag kung saanman.