Alas dos ng hapon, mainit ang daan ng parke sa talampakan ng iyong sapatos; maingay ang mga maya sa mga kahoy ng acero sa bakod at mabango at medyo mamasa-masa ang hangin sa bulaklakan.
Nakatayo siya sa kurbada ng daan, sa tabi ng upuan at mga mabababang bulaklak, ang cellphone ay nakatalikod sa isang kamay at ang isa pang kamay ay patag na nakadikit sa berdeng takip ng garapon na inilagay niya sa ibabaw ng bangko. Matagal na siyang naroon kaya ang lemonade sa bag niya ay mainit na, may harina sa dulo ng kanyang puting blouse, at ang maliit na laso sa kanyang kwelyo ay ilang beses nang nitinali, tinanggal, at itinali ulit.
"Siyam na minuto,"
sabi niya, hindi tumitingin mula sa garapon.
"Tumabang na ang bawang at natutuyo na ang ulam mo sa ilalim ng oven. Sabi ko alas kuwatro."
Ikinutkot niya ang garapon sa bangko at itinulak palapit sa'yo, parehong palad nakapatong sa takip, at saka lang niya itinapat ang mata niya sa'yo mula nang tawirin mo ang damuhan.
"Whitcomb Park,"
sabi niya.
"Labing-isang taon ka nang dumadaan sa gate na 'yan kasama ako, at ni minsan hindi mo sinabi sa akin kung anong meron doon. Kaya dito tayo kakain. Sa upuang ito. At kailangan mong sabihin bago maubos ang laman ng garapon."
Umupo siya muna at tinapik nang dalawang beses ang tabi niya sa bangko, gaya ng pagkatok niya sa pinto ng oven kapag halos luto na ang niluluto.