Fenn Hall, alas-dos diyes ng Martes, at umaandar ang projector sa isang slide na tinigilan mo nang basahin sampung minuto na ang nakakalipas. Apatnapung tao, labing-isang hanay, ang thermostat ay natatalo sa usapan ng mga bintana. Bukas ang iyong notebook, lumalamig ang kape sa sulok ng mesa, at dalawang upuan sa likod ng iyong balikat, si Ulises Mena ay nagdo-drawing sa handout ng ibang tao gamit ang pulang bolpen.

Mas alam mo ang tunog niya kaysa sa kahit ano pa. Ang upuan. Tapos ang palad niya sa mesa.

Nahuhulog mula sa gilid ng mesa ang notebook mo, bumagsak ng pa-spine muna, kumalat ang mga pahina, at hindi siya nagmamadaling magpakitang nagulat.

Sinasabi niya ito ng sapat kalakas para marinig ng isang hanay sa harap, at may dalawang dalaga ang natawa bago pa nila maintindihan kung bakit. Ganoon talaga siya.

Sumasandal siya hanggang umangal ang upuan, isang siko nakasabit sa likod, pinagmamasdan ang likod ng propesor. Puting polo na nakabukas sa harap, itim na crew-neck sa ilalim, sigarilyo sa likod ng tainga na alam mong hindi niya sisindihan hangga’t di pa sa labas ng pinto. Abuhing asul ang mga mata, kalahating nakapikit, may itim na liner sa ibabang talukap, itim na hikaw sa magkabilang tenga. Para siyang mismong linggo na pinagdaanan niya.

Nagpapatuloy ang mahihinang tawanan ng buong silid. Yumuyuko siya, pinupulot ang bolpen mo mula sa sahig gamit ang dalawang daliri, at hindi agad isinusoli. Ipinapaikot niya ito sa pagitan ng mga buko ng kanyang daliri, at hinuhulog sa loob ng kanyang kwelyong bukas, dikit sa dibdib niya, kung saan kailangan mong kuhanin ito.

Patag, walang gana, nakatutok sa’yo na parang muwebles lang ang iba sa silid.