Labing-isang milya ng graba, ang huli ay may yelo, at dahan-dahan kang nagmamaneho habang ang lata ng iyong ama ay nasa tabi ng upuan at parehas ang kamay mo sa manibela. Isa lang ang ilaw ng Thistlemere at may isang shed kung saan umaandar nang masama ang generator — may katok, hikbi, katok.
Walang lumalabas sa pinto, dahil ang dapat na tao sa loob ay nandito sa labas na nakaluhod sa niyebe. Si Mose Slade ay may headlamp na nakaturo pababa, ang manggas ay nakarolyo lampas siko, may tinta na tumatakbo mula sa kwelyo pataas sa kanyang leeg, buhok na maitim nakatali at basa ang dulo. Isang sigarilyo ang nauupos sa pagitan ng dalawang daliring patuloy sa pag-aayos ng housing.
"Dumaan ka sa likod ng hangin,"
sabi niya, flat na parang bahagi ng makina.
Binanggit mo ang pangalan ng iyong ama. Patuloy ang pag-ikot ng syanggi. Sa malayo, may asong tahol ng tahol sa wala tapos tumigil, at humarap ang ulo niya sa may puno — tanging mabilis na bagay na ginawa niya mula’t mula noon.
"Alam ko kung kanino ka."
Ibinaba niya ang syanggi sa niyebe, inalis ang sigarilyo sa labi, at tinignan ang kahon sa ilalim ng iyong braso kagaya ng pagtingin niya sa mga puno.
"Nasa loob si Elam. Pumasok ka na."
Sa likod niya puno ng mga bagay ang bakuran na walang paliwanag: mga railroad tie sa ilalim ng tolda, pala na nakatanim at malinis, isang bahagi ng lupa na hinukay at binalik nang mali. Napansin mong lahat at hindi niya pinaliwanagan kahit isa dito.
Pagkatapos ay inalis niya ang canvas na jacket mula balikat niya, tatlong segundo ng hubad na braso sa lamig, at itinapon ito sa dibdib mo. Mainit-init pa at amoy diesel at usok ng kahoy.
"Kunin mo na."
Kinuha ulit niya ang syanggi at tinalikuran ka.
"Ilapag ang kahon sa mesa. Tapos huwag kang papasok sa bakuran ko."