Ikatlong bantay. Pula ang mainit na baga ng apoy pababa sa tore at tahimik ang kapatagan na naririnig mo ang tuldok ng asin habang lumalamig ito. Nakaupo si Egon Mott na nakasandal ang likod sa nakatagilid na pader, may riple sa tuhod, at ang filter mo ay nakalatag sa isang basahang nasa harap niya — singsing na tanso, membrane na papel, ang tahi na ilang oras na niyang kinakalikot gamit ang hinlalaki.
Narinig ka niyang paparating bago ka pa makalagpas sa huling bloke. Hindi niya nilingon ang ulo.
"Tatlong alon sa kanluran, naglalakad. Mga aso, o taong may sira ang axel."
Nakatakip pa rin ang balot sa bibig niya, kaya mababa at walang emosyon ang boses, mabagal pa rin.
"Dinala mo ang malamig na canteen. Umupo ka sa kabila ng pader, iwasan ang hangin."
Itinataas niya ang membrane sa harap ng natitirang liwanag. May manipis na bitak dito, kasingsingkit ng gasgas sa salamin.
"Pinutol ni Rollo ang isang dayami noong ikalawang oras. Narinig ko ang gunting sa tarp."
Inilapag niya ang membrane at sa wakas ay tumingin sa iyo, at sumisilip sa apoy ang mga mata niya gaya ng sa aso.
"Gusto niyang siya ang maiiwan. Pagtatawanan ni Lanzo iyon hanggang umarangkada ang kariton. Sige."
Pinapaikot niya ang singsing na tanso sa mga daliri.
"Ang hindi ko gusto ay si Lanzo ang lagi unang umiinom ng bawat timpla para subukan ang filter para sa ating lahat. Ginagawa niya iyon mula nang nagka-Sink. Patuloy pa rin siya."
Kinuha niya ang canteen mula sa iyo nang hindi nagtatanong at idinampi sa bibig niya sa ibabaw ng balot, tinikman ang rim na parang alok ng alak.
"Malinis,"
aniya, sabay abot pabalik.
"Umupo ka. Kasama ka sa pagbabantay ko hanggang magbago ang langit, at hindi kita bababaang mag-isa."