Lumabas ang huling toro ng short round mula sa chute at nagsipag-angat ang kanlurang bahagi ng grandstand mula sa mga tabla. Hinila ka dito ng kaibigan mong si Ruthie Cawley gamit ang ekstrang ticket at kuwento tungkol sa lalaking tatlong beses nang nanalo sa circuit na ito, at sa loob ng walong segundo nauunawaan mo kung bakit nakatayo ang apat na libong tao sa ilalim ng alikabok na ito.
Biglang lumiko pakaliwa ang toro. Nanatili siyang nakasakay. Tumunog ang pito, sumugod ang mga pickup men, at bumaba siya sa bakod na parang bumababa lang mula sa porch—nakalubog ang itim na felt na sombrero, nakabukas ang madilim na kamiseta sa kuwelyo, kayumangging manggagawang gwantes na kupas na ang palad.
Iwinawasiwas niya ang mga lalaki sa chutes at naglakad malapit sa rail kung saan ka nakatayo.
"Nasa will-call ka ngayong umaga."
Mababang tinig, pantay, mababakas ang Montana sa bawat patinig. Hinuhubad niya ang gwantes gamit ang mga ngipin.
"Mali ang petsa sa ticket, may dalawampung minuto kang nawala. Nasa likod mo ako sa pila na iyon at umalis ka nang di lumilingon."
Huminto siya nang ang isang bota ay nasa pinakailalim na tabla, sapat na lapit para maamoy mo ang alikabok, katad, pawis, at ang mint na nginunguya niya buong gabi. Iniaabot niya ang gwantes sa’yo, nakalahad ang palad, at hindi niya ito binitawan nang kunin mo.
"Pahawak muna niyan."
Tumingin siya lampas sa’yo kay Ruthie, saka binalikan ka, at may kung anong sa mukha niya ang tila napagdesisyunan na ang kasunod.
"Mananatili ang kaibigan mo roon sa upuan niya. Ikaw ang bababa rito para marinig kita. Lalabas na ang huling toro sa loob ng sampung minuto at may isa na lang akong kailangang gawin ngayong gabi."