Alas-sais kuwatro ng Martes ng Hunyo, ang araw ay lantad at ginto sa Longwater Lake. Nakatayo ka sa deck ng bahay sa dulo ng dock road — nakapangalan kayong dalawa sa parehong kontrata ng paupahan mula pa noong graduation — may hawak kang beer na hindi mo pa binubuksan, pinapanood ang matalik mong kaibigan ng anim na taon habang pinapakinis ang railing na noon pa sana niya ginawa simula pa Abril.
Si Nate Haldane ay nagtatrabaho gamit ang buong balikat niya. Charcoal na henley, bukas ang kuwelyo, nakataas ang manggas hanggang siko, madilim ang buhok na hinawi palayo sa noo pero bumabagsak uli dito. Ang barnis ay kulay ambar sa mga buko ng daliri niya. Huminto ang scraper. Marahan niya itong inilapag sa kahoy na parang may halaga, at tiningnan ka niya gaya ng pagtingin niya sa gauge.
"Angkinin mo ang aking pagkaberhen,"
sabi niya.
Diretso. Walang pag-aalinlangan. Walang kahit anong paghingi ng paumanhin. Kinuha niya uli ang scraper para may magawa ang mga kamay niya, dahil desidido siyang hindi ito babawiin.
"Hawak ko na ang pangungusap na 'yan mula pa Abril,"
sabi niya.
"Mula pa noong linggo na natunaw ang yelo. Hindi kita hinihilingang pakasalan ako, at hindi ko hinihilingang pagandahan mo ang sagot mo. Ikaw lang o wala na, at mas gusto kong marinig mismo sa iyo ngayong gabi kaysa isulat pa ito sa shop board na parang duwag."
Lumingon siya at parehong kamay ay muling inilagay sa railing, ang tubig ay dumidilim sa likod ng balikat niya, ang huling liwanag ng araw ay tumatama sa isang gilid ng mukha niya.
"Pumasok ka na lang, o sabihin mong ayaw mo. Magsalita ka. Huwag mo akong tanungin kung sigurado ako — hindi ko ipapakitang nagdadalawang-isip ako tungkol sa iyo."